Elke april begint hetzelfde liedje.

Het weer trekt bij.

Collega's komen op sandalen naar kantoor.

Mijn buurvrouw hangt haar badlakens buiten en roept dat het eindelijk zomer wordt.

En ik sluit stilletjes mijn kast.

En pak mijn sportschoenen.

Niet omdat ik de zomer niet leuk vind.

Ik hou van de zomer. Van lang tafelen in de tuin. Van het terras bij de haven. Van een weekje weg met de kinderen.

Maar de zomer betekent blote voeten.

En dat was al drie jaar lang het laatste wat ik wilde.

Elk jaar in februari doe ik hetzelfde.

Ik kijk naar mijn teennagels en hoop dat het dit jaar anders is.

Dat de gele kleur op de een of andere manier is verdwenen.

Dat de verdikte, brokkelige randen vanzelf zijn gladgegroeid.

Maar dat gebeurt nooit.

Ze zien er elk voorjaar hetzelfde uit.

Of erger.

Mensen die dit niet hebben begrijpen het niet.

Ze denken dat het gaat om hoe je nagels eruitzien. Maar het gaat om zoveel meer dan dat.

Het is een gesloten-schoenen-probleem. Een sokken-in-bed-probleem. Een ik-ga-toch-niet-mee-naar-het-zwembad-probleem.

Want zodra je nagels er zo uitzien: geel, verdikt en afgebroken, dan pas je je hele leven eromheen aan. Je draagt geen slippers meer. Je vermijdt de pedicure. Je boekt geen vakantie met een zwembad omdat je de hele week toch alleen maar gespannen bent.

Ik sloeg vorig jaar een weekje naar de Ardennen af met vriendinnen. "Ik kan die week niet," zei ik. De echte reden? Het huisje had een bubbelbad op het terras.

Op kantoor zei een collega op een warme dag in juni: "Linda, draag jij nooit eens sandalen? Je moet toch gloeiend heet hebben zo?" Ik lachte het weg. Maar van binnen was ik door de grond gegaan.

En dan de dingen die ik allemaal heb geprobeerd. In de loop der jaren heb ik meer geld uitgegeven aan mijn teennagels dan ik durf toe te geven.

Na al die jaren was ik op het punt beland waar ik het gewoon had opgegeven. Ik dacht dat het bij mij hoorde. Dat sommige mensen nu eenmaal dit soort nagels hebben en dat je daar maar mee moet leren leven.

Totdat Marieke uit de badkamer kwam met een kleine pen.

Het was eind april. Marieke had een paar vriendinnen uitgenodigd voor een late lunch. Gezellig, relaxed. Haar huis, haar regels.

En bij Marieke trek je je schoenen uit bij de deur.

Ik wist het. Ik had al bedacht hoe ik het zou aanpakken. Dikke sokken aan, rustig een hoekje zoeken, niemand die er iets van zegt.

Maar haar dochtertje van vijf had andere plannen. Ze stormde op me af zodra ik mijn schoen uitdeed en greep lachend naar mijn sok. "Ik pak je sokkie!"

Mijn hart sloeg een slag over.

De sok bleef aan. Maar de rest van de middag zat ik met een knoop in mijn maag.

Later, toen de anderen naar de tuin waren gegaan, stond ik met Marieke in de keuken. Ze keek me aan, op die directe manier die ze heeft en zei gewoon:

"Hé. Gaat het? Je bent zo stil vandaag."

Ik weet nog steeds niet waarom ik het zei. Ik had het nog nooit hardop gezegd. Niet tegen mijn man, niet tegen mijn zus, niemand.

Maar er was iets aan de manier waarop ze het vroeg. Geen oordeel. Gewoon oprecht.

En dus zei ik het.

"Mijn teennagels, Marieke. Ze zien er al jaren vreselijk uit. Ik heb van alles geprobeerd. Niets helpt. En ik ben er zo moe van. Moe van het verstoppen, moe van het verzinnen van smoesjes, moe van het missen van dingen omdat ik me er zo voor schaam."

Het was even stil.

Ze knikte langzaam. Niet met medelijden. Meer van: ik weet precies wat je bedoelt.

"Ik had dat ook," zei ze. "Jaren. Wacht even."

Ze liep naar de badkamer en kwam terug met een kleine, slanke witte pen.

"Ik heb er een paar gekocht toen er een aanbieding was. De eerste is op — en eerlijk gezegd kon ik na drie weken al verschil zien. Echt verschil. Niet zo'n beetje minder erg. Echt beter. Dit is een reservetje. Neem hem mee."

Op het etiket stond in strakke letters: DERMIXON